Nurseesla.net

Merkilegt hvað íþróttaleikur getur haft mikil áhrif á mann.
Ég fór til Axels og Ingibjargar í gær að horfa á leikinn með nokkrum SkövdeÍslendingum. Þrátt fyrir sár vonbrigði verð ég bara að þakka liðinu fyrir frábæra skemmtun
og ótrúlegan baráttuanda.
Þetta var hrein óheppni, bæði liðin gátu unnið þennan leik og því miður spilaðist hann eins og hann gerði.
Ég er stolt af þessum strákum og þjóðremban situr ennþá í mér, daginn eftir leik.
ÁFRAM ÍSLAND.

Í kvöld fær keppnisskapið enn meiri útrás því blásið hefur verið til spilakvölds á Sturegatan.
Allt of langt síðan spilað var í Skövde og hér verður eflaust stuð.
ÁFRAM ÍSLAND.

Ég bauð mér í sunnudagsheimsókn til Önnu, Jóhanns og gríslinganna.
Við skelltum okkur í gönguferð, renndum okkur á sleða og kaffærðum okkur í snjó.
Í þessum skrifuðu orðum sitjum við öll þrjú við eldhúsborðið, með kaffi (!) í bolla og sitt hvora tölvuna.
Talandi um nútímavæðingu.

Myndasíðan er up and running að nýju, bendi á hana og nokkrar nýjar myndir hér til hægri.

Kúrsinn, sem ég er í þessa dagana, gengur að miklu leyti út á umræðutíma.
Verkefnin eru misjöfn en þó oftast í erfiðari kantinum.
Verkefni dagsins er fáránlega erfitt, ég skil ekki neitt og er þar af leiðandi með magaverk og hausverk.
Þegar verkefni snúast um að “velta fyrir sér” hinum ýmsu heimspekilegu hliðum á rannsóknarvinnu er ég out.  Ég er miklu betri í að læra eitthvað konkret, anatómían og sjúkdómafræðin eru fín fög – fullt af vísindalegum staðreyndum en ekkert svona kjaftæði.
Mikið hlakka ég til þegar klukkan slær þrjú.

Af hverju þarf útsendingakerfi rásar tvö á netinu að klikka á svona tímapunkti?
Ísland – Frakkland á fullu og ég get ekki fylgst með.  Það er fúlt fyrir mig, en kannski ágætt fyrir landsliðið þar sem allir leikir, sem ég hlusta á, tapast.
Bömmer.

Takk fyrir kommentin við síðustu færslu, það er gott að sjá að ég er ekki ein með þennan sjúkdóm.
Ég held þó að mitt tilfelli sé að lagast og þakka það bætiefnaáti, ávöxtum, grænmeti og göngutúrum með hljóðbók í ipodinum.  Bendi ykkur, sem ekki hafið séð ljósið, á snilldina við hljóðbækur.  Að láta lesa fyrir sig spennandi sögu á meðan maður vaskar upp, labbar út í búð, fer í þvottahúsið eða bara slappar af er alveg brilljant!  Núna er ég að hlusta á Mannen som dog som en lax eða Maðurinn sem dó sem lax eftir Mikael Niemi.  Ég kolféll fyrir fyrstu bókinni sem ég las eftir hann: Populärmusik från Vittula eða Rokkað í Vittula og mæli með að allir bókaunnendur nái sér í eintak af henni.

Tónlistin sem bjargar geðheilsunni þennan mánuðinn er Nordisk Vinternatt með Sissel Kyrkjebo.  Ótrúlega fallegur og harmonískur diskur.  Mæli með honum…

Uppfært:
Ég vil þakka Sylvíu Björk sætu frænku minni fyrir að lýsa leiknum í beinni á msn og bjarga mér!   Af hverju þurfti ég að missa af þessum leik?! Af hverju var þetta ekki bilað í gær?!
Jæja, sigur.  Ole Ole Ole Ole.

Ég þjáist af janúarveikinni á háu stigi.
Einkenni:  ólýsanleg þreyta.
Ég er alltaf þreytt.  Vakna þreytt eftir 8 tíma svefn, legg mig yfir daginn og sofna svo dauðþreytt klukkan 22:00.  Mikið hlakka ég til þegar fer að birta almennilega.

Það gæti líka haft eitthvað með þessa þreytu að gera að ég er í leiðinlegasta kúrsi sem til er.  Ég er alveg viss um það!  Hann heitir Omvårdnadsforskningens teori och metod II og er undirbúningur fyrir lokaritgerð.
Bækurnar eru svo erfiðar að ég les setningu á ensku, þýði yfir á sænsku,
skil ekki sænsku þýðinguna, þýði yfir í íslensku en er engu nær.
Hvað gera bændur þá??!

Í gær gerði ég tilraun til að létta lundina og vakna almennilega.
Byrjaði á að hitta Lindu samstúdent í bænum í hádeginu og rölti um í góða veðrinu,
borðaði súpu og hafði það gott.
Við ákváðum svo að hún og Linda nr 2, sem er með okkur í skólanum líka,
myndu kíkja til mín um kvöldið í sjónvarpsgláp og almenna vitleysu.
Ég ákvað að leggja mig þegar ég kom heim svo ég hefði orku fyrir kvöldið.
Ég skellti í kjúklingapottrétt og meððí og við áttum fína kvöldstund.
Þar til klukkan ellefu þegar mér var orðið illt í líkamanum sökum þreytu!
Ótrúlegt alveg.

Matseðill vikunnar hefur verið endurskoðaður og aukaskömmtum af grænmeti og ávöxtum bætt inn til að reyna að bæta úr þessu ástandi.
Ég fjárfesti líka í vítamínbombu.  Það hlýtur að hjálpa!

Þegar ég vaknaði í morgun var ég svolitla stund að átta mig á því hvar ég var.
Ég var komin úr náttfötunum og í lopapeysu og joggingbuxur, búin að sækja ipodinn minn fram í stofu og koma mér makindalega fyrir með sængina mína í hægindastólnum.
Ég hélt ég væri alveg hætt að gera undarlega hluti í svefni, en ég hef greinilega verið busy í nótt…
Fegin bara að ég lét svona æfingar vera um helgina, þegar það gisti veðurteppt fólk í herberginu mínu!

Pabbi skammaði mig í dag fyrir að vera ekki nógu dugleg að blogga.
Ætli ég reyni ekki að bæta úr því og henda fram eins og einni færslu, enda kannski kominn tími til!!

Ég er komin aftur til Skövde eftir skrautlegt og skemmtilegt jólafrí á Fróni.
Ég var í verknámi í heimahjúkrun, fannst það fínt framan af en var komin með nóg undir lokinn.  Ætli þetta eigi ekki betur við kellur, sem hafa verið lengi í starfi og er farið að langa í meiri rólegheit.
Ég vann líka nokkrar vaktir á bráðamóttökunni á Barnaspítalanum og þar var gaman eins og venjulega.
Ég er alltaf meira og meira viss um að ég er búin að finna minn stað á hillunni minni og ég get ekki beðið eftir að komast heim og fá að byrja að vinna.

Annars fór jólafríið í að hitta vini og vandamenn.  Kvenfélagið Clueless fór út að borða og í sumarbústað á milli spilakvölda og kaffihúsaferða.  Þær eru alltaf jafnótrúlega sætar og yndislegar þessar elskur og þegar myndasíðan mín kemst í gagnið aftur ættuð þið endilega að kíkja við og líta dýrðina augum!
Jólunum eyddi ég með gamla settinu og litla bróður.  Rjúpurnar hafa aldrei verið betri, sósan hans Mimma var stórfengleg og ég er ekki frá því að Waldorfsallatið og brúnuðu kartöflurnar hafi bara heppnast ansi vel hjá mér í ár!

Áramótin voru jafnljúf og amma gamla var hjá okkur fram yfir miðnættið.
Ég grenjaði aðeins á miðnætti líkt og undanfarin ár,
en eftir að ég jafnaði mig kíktum við til vinafólks okkar og áttum með þeim notalega stund fram undir morgun.

Nú er svo að skella á síðasta hrinan í Sverige í bili og um að gera að taka hana með trompi.
Ég eignaðist á dögunum enn einn nýja sambýlinginn.
Þessi skvísa er 22 ára, fædd og uppalin í Rúanda, en hraktist þaðan
í þjóðarmorðunum 1994.
Hún talar frábæra sænsku eftir að hafa aðeins verið hérna í 3 ár og var að byrja að læra hjúkrun í háskólanum.  Það verður fróðlegt að heyra söguna hennar og kynnast henni betur.