Nurseesla.net

Ég er súperglöð í dag!
Byrjaði daginn reyndar ekki vel – var á hálfgerðum bömmer yfir því að vera ekki að gera helminginn af því sem mig langar að gera. Skoðaði síðu eftir síðu á netinu um dansskóla og ferðalög og pældi í því hvort ég ætti að slá íbúðakaupunum á frest og leggjast í ferðalög og læra að dansa. Kíkti meðal annars á heimasíður Shane Sparks, Miu Michaels og Dan Karaty, sem öll eru danshöfundar og dómarar í uppáhaldssjónvarpsþættinum mínum: So you think you can dance.
Koma svo skemmtilegheitin. Kíkti fyrir rælni á heimasíðu World Class og haldiði að þar standi ekki bara stórum stöfum að áðurnefndur Dan Karaty komi til landsins í júlí og bjóði upp á námskeið??! Ég dreif í að skrá mig og borga og fattaði ekki fyrr en eftir á að þetta er næturvaktahelgi hjá mér. Mér er alveg sama, ég sef bara þegar ég er gömul.
Ég hef ákveðið að taka þessu sem merki að handan – ég held áfram að vinna vinna vinna, dansa líka en bara hér heima á Ísalandinu og eignast svo sæta holu með haustinu.

Þetta er gaurinn:

Ja hérna hér gott fólk. Er þetta blogg kannski með banvænan vírus? Ég er bara steinhætt að nenna að skrifa nokkuð – samt er ýmislegt sniðugt búið að gerast undanfarið og ágætispælingar í gangi í heilabúinu. Mér sýnist þetta vera smitandi sjúkdómur því bloggarar eru að gefa upp öndina hver af öðrum og blogghringurinn minn minnkar og minnkar með hverri vikunni!

Well. Ég er útskrifuð – orðin miss nurse. Systir Elsa eins og Ásgeir frændi minn kallar mig svo fallega. Mér finnst rosalega gaman að geta tekið á móti fólkinu hérna í vinnunni og kynnt mig sem hjúkrunarfræðing – þótt ég geti ekki sagt að margt hafi breyst vinnulega séð eftir útskrift! Svíþjóð var ljúf og ég fékk nasaþef af sól og sumri. Það er eitthvað sérlega wonderful við að sitja niðri á bryggju í Stokkhólmi, horfa á mávana og bátana, mannfólkið og sólina og láta hugann reika. Svo er nú jafnljúft að koma heim og upplifa sólsetur og kyrrð eins og hvergi annars staðar.

Það var bæði kyrrð og ókyrrð á tónleikum Goran Bregovic í Höllinni í maí. Allamalla hvað það var gaman! Ég átti bágt með mig, iðaði í sætinu og klappaði svo mikið að ég fékk blöðrur á puttana. Það var allt of þétt raðað í salinn að mínu mati, ég var með hnén í stólbakinu fyrir framan mig og olnbogann á bróður mínum í síðunni allan tímann. Þetta skemmir. Næst eru það Air sem ætla að kæta mig og mitt fríða föruneyti. Ég hlakka mikið til og er ánægð með að vera í stæði og geta dillað mér að vild.

Ég skaust til Eyja í vikunni – enda í allt of löngu fríi til að sitja heima og gera ekki neitt. Við Þórey fengum okkur Koffínátín og sigldum í blíðvirði með Herjólfi (eða jólfa eins og innfæddir kalla hann víst). Í Eyjum fengum við súperguide og sáum sennilega aðra hvoru þúfu eða svo. Þetta var fyrsti túr minn til Vestmanneyja og gaman að sjá þetta loksins með eigin augum. Sætur og vinalegur bær, minnti um margt á Vopnafjörðinn minn. Ég lagði ekki í sprangið en á vídjó af Þóreyju, sem er falt fyrir nógu marga peninga. Herjólfsdalur er svo lítill að ég var næstum farin að hlæja. Ég ætla því að fara á þjóðhátíð í nánustu framtíð og sjá hvernig hann stækkar við að fyllast af fólki.

Nú er það bara margra daga vinnutörn framundan, enda vantar mig peninga fyrir húsnæði. Mikið hlakka ég til þegar ég dett niður á draumaíbúðina og get keypt hana!

Vinnan kallar og ég er rokin!