Nurseesla.net

Hér sit ég við eldhúsborðið, hlusta á nýuppgötvaðan John Mayer og sötra kók light. Ég kom við í búðinni á leiðinni heim og keypti háralit, hráefni í brauðrétt og fleira nauðsynlegt.

Háraliturinn var orðinn löngu tímabær fjárfesting. Ég var orðin eins og þrílit læða um hausinn og það er ekki fallegt. Mér finnst ósanngjarnt að maður geti ekki bara fengið að vera dökkhærður í friði ef maður vill. Andskotans vitleysa að vera að troða þessum ljósu hárum upp á mann alltaf hreint. Eftir tæpan mánuð eru 10 ár síðan ég sagði skilið við ljóskuna í mér og gerðist gervigreind. Hvað ætli það séu margir pakkar af lit og margir peningar? Snöggur útreikningur segir mér að það séu svona 105-110 skipti í litun (heima og á stofu) og a.m.k. 250.000-300.000 krónur. Jesús! Ég ætla ekki að reikna fyrir ykkur krónurnar sem hafa farið í snyrtivörur, enda með snyrtivöru- og íþróttaskófetish.

Hráefnið var svo keypt með það fyrir augum að fæða vinnufélagana í fyrramálið. Við reynum oft að gera okkur glaðan dag á föstudögum og verður oft úr hin mesta veisla. Ég var komin með samviskubit yfir að koma alltaf við í bakaríinu og redda mér á síðustu stundu og ákvað að malla eitthvað heimatilbúið í þetta skiptið. Í tilefni þess læt ég flakka bestu uppskrift að heitu í ofni, sem ég hef prófað lengi:

3 Gullostar
2-3 bréf reykt skinka (mér finnst hunangsskinkan rosalega góð)
2-3 rauðar paprikur (eftir smekk og stærð)
1 peli rjómi
Hvítt brauð.

Osturinn bræddur með smá rjómaskvettu. Skinka og paprika skorin smátt og bætt í ostablönduna. Rjóma bætt í eftir þörfum, þetta á að vera þykkfljótandi.
Skorpan tekin af brauðinu og það rifið í eldfast mót. Gumsinu hellt yfir og allt bakað í ca 30 mínútur við 180° eða þar til orðið ljósbrúnt og stökkt. Afskaplega einfalt en að sama skapi syndsamlega gott (og ógurlega fitandi!).

Eigum við að ræða eitthvað pólitík og handbolta? Það er varla að ég þori að opna fyrir þær gáttir. Ég veðjaði á að Frakkland ynni keppnina og að við lentum í 7. sæti í léttvínstippi vinnunnar. Ég held ég hafi skotið á rétta landið en sætið verður eitthvað óskemmtilegra! Mér finnst alveg hreint ótrúlegt að horfa á liðið spila á þessu móti. Auðvitað reynir maður að hvetja liðið sitt í blíðu og stríðu en það fer að verða asskoti erfitt að segja eitthvað jákvætt um leik okkar manna. Ég á að vísu gamlan bekkjarbróður í markinu, hann Hreiðar, og finnst ofsalega gaman að sjá hvað hann er að standa sig vel. Svo er Alex alltaf sætur.

Ég vil fá að kjósa mér nýja borgarstjórn. Þetta, sem í byrjun var skrípaleikur af bestu gerð, er orðið eitthvað skelfilega sorglegt og rotið. Ég held að við ættum að reka allt þetta lið og byrja upp á nýtt. Nýtt upphaf með nýju fólki er sennilega það eina sem einhverju gæti bjargað í stöðunni. Treystir einhver þessu fólki til að stjórna borginni okkar?

Ég vaknaði snemma í morgun þar sem ætlunin var að eyða deginum með ömmu gömlu. Þegar ég opnaði augun og tók eyrnatappana úr eyrunum fann ég að mér var skítkalt. Ekki furða. Glugginn galopinn og góður skafl til fóta í rúminu mínu. Ég kíkti út og sá að ég og litli fallegi kagginn hennar ömmu minnar vorum ekki að fara neitt. Dagurinn tók því 180° snúning og breyttist í náttfatadag. Ég er búin að lesa eina bók, horfa á sjónvarpið og sofa og líður agalega vel undir sænginni minni (sem er orðin þurr og hlý á ný!).

Eftir klukkutíma og 5 mínútur ætla ég að vera mætt í ræktina í púl hjá Unnsunni minni. Það verður liður í að gíra mig upp fyrir kjarabaráttufund ungra hjúkrunarfræðinga í kvöld. Mér hitnar í hamsi við það eitt að skrifa þessi orð þar sem ansi margt þarf að breytast í komandi kjarasamningum til að ég verði ánægð. Það eru farnar að renna á mig tvær grímur þegar ég fæ tár í augun yfir launaseðlinum mánaðamót eftir mánaðamót (og það eru sko ekki gleðitár). Það er eitthvað súrt við að hafa loksins lokið háskólanámi, fundið draumadjobbið og draumavinnufélagana og vera farin að pæla í öðrum kostum hálfu ári eftir útskrift.

Annars er ég góð Eins og áður sagði er mr. Dan Karaty að koma aftur til landsins og hann tekur með sér ansi magnað fylgdarlið í þetta skiptið. Shane Sparks, Danny og Sabra (sem aðdáendur So You Think You Can Dance ættu að þekkja) elta kappann og ætla líka að kenna mér spor eða tvö. Allt í einu eru sárindin yfir að hafa “misst af” Kúbufjörinu ekki aaaalveg jafnmikil

Jæja gott fólk.

Nýtt ár – ný bloggfyrirheit? Held það bara!

Ég er a.m.k. á lífi og gott betur en það. Það hefur ýmislegt á daga mína drifið síðan síðast – Dan Karaty er m.a.s. að koma aftur og því hálfgert Deja Vu að skrifa færslu um það! Ég er að missa mig í salsa og búin að fara 2 utanlandsferðir að nema meira í þeim fræðum. Dansfélagarnir eru á Kúbu í suðrænni sveiflu núna en ég er föst hér í íbúðapælingum, vinnu og kulda. Það verður bara Puerto Rico 2009 í staðinn, ekki spurning.

Núna er ég stödd í tölvustofunni í glænýjum skóla í Kópavoginum með henni Ásdísi vinkonu minni. Ég ákvað því að nota tækifærið og skrifa tvær línur, svona til að verkja bloggdrauginn af værum blundi. Við skulum svo sjá hvort hann snoozar mikið á næstunni eða kemst í gírinn.

Knús og kram á línuna.