Nurseesla.net

Halló halló.

Þótt lítið hafi heyrst í mér hér undanfarið hefur verið nóg að gera og gerast.

Akkurat núna sit ég á vaktinni og bíð eftir að klukkan verði átta. Er stútfull af kvefi og vitleysu – svona mátulega þegar mér er að batna í bakinu eftir erfiðar vikur undanfarið. Alveg dæmigert.

Ibi salsasnillingur kom hingað síðustu helgi og kenndi blóðheitum Íslendingum að dansa. Hann átti ekki til orð yfir veðrið frekar en svo oft áður, enda var eins og þakið ætlaði af íþróttahöllinni í MR í verstu hviðunum. Veðurstofan bað fólk að vera heima en auðvitað mættu allir á námskeið, eins og sönnum eskimóum sæmir. Þessum salsahelgum fylgir jafnan mikið stuð og mikið gaman enda skemmtilegur og breiður hópur fólks úr öllum áttum.

Næstkomandi helgi er það svo annars konar dans – hip hop/street. Það er líka fáránlega gaman og skemmtileg andstæða við mýktina og kvenlegheitin í salsanu. Folarnir, sem ætla að mæta og kenna mér og hinum um helgina, eru svakalegir tappar í dansheiminum og tilhlökkunin því mikil. Vonandi heldur bakið og vonandi (og ég ætla að biðja ykkur að krossa ykkur í bak og fyrir með mér) verður kvefið farið, því það er heldur leiðinlegra að skvetta hori á fólkið í kring

Ég kom bílnum “mínum” loksins á nagla í vikunni sem leið – ekki seinna vænna! Hann hefur fengið að hvíla sig í þessum vetrarhörkum en nú er hann fær í allan sjó. Stórmagnaður 20 ára kaggi þar á ferð.

Annað er nú svo sem ekki fréttnæmt. Ég sef sem betur fer af mér þennan blessaða Valentínusardag í dag/á morgun og næ því ekki að velta mér upp úr karlmannsleysi og almennum skorti á rómantík. Er að lesa asskoti skemmtilega bók núna sem heitir “Remind me again why I need a man” og ég held að ég láti það bara vera lokaorð þessarar færslu!

Góðar stundir.

Mikið leiðist mér raus bareigenda og reykingafólks um reykingabannið.

Ég get ekki skilið röksemdafærslur þessa hóps. Að banna reykingar inni á skemmti- og veitingastöðum er löngu tímabært, enda veit hver heilvita maður það í dag hversu óhollt þetta er fyrir mannslíkamann.

Ef ég tek ákvörðun um það þegar ég er unglingur að reykja ekki hlýt ég að eiga rétt á því að lifa í reyklausu umhverfi. Ekki satt? Þeir sem taka ákvörðun um að reykja eiga líka sinn rétt – en ekki þar sem þeirra reykur smýgur ofan í mín lungu. Það bara gengur ekki upp.

Það er frábært að geta í dag skroppið á kaffihús eina kvöldstund og skriðið beint upp í rúm þegar heim er komið í stað þess að fara nauðbeygður í sturtu og skella öllum fötunum í þvottavél strax. Ef prumpu- og svitafýlan er að kæfa alla gæti bara verið sniðugt að fjárfesta í ilmgjöfum ýmiss konar!

Kvörtun veitingabransafólks um að sala á áfengi dragist saman og minna komi í kassana þeirra eftir að bannið tók gildi finnst mér fáránleg. Ekki hef ég tekið eftir minnkandi mannfjölda í bænum, síður en svo. Þeir ættu kannski að beita kænsku til að draga til sín kúnna ef þeim finnst að illa gangi – bjóða upp á lifandi tónlist eða jafnvel bara minnka álagninguna á áfengi um nokkra tugi prósenta!

Kannski er ég svona einföld en mér finnst þetta bara ósköp einfalt mál!