Nurseesla.net

Ég er búin að vera eitthvað illa stemmd undanfarna viku og hef ekki nennt að blogga.
Það hefur svo sem ýmislegt skemmtilegt gerst.
Ég fór t.d.á  Jólasöngva í Langholtskirkju – að hlusta á hana Þóreyju þenja raddböndin með kórnum og flotta einsöngvara syngja jólin inn.

Sama laugardagskvöld var matarklúbburinn endurvakinn hjá Erlu Perlu og bauð hún upp á fáránlega góða salsasúpu.  Ef þið eruð góð skal ég fá uppskriftina og bjóða ykkur í mat  Erla og Jónas nærðu okkur Þóreyju svo aftur í fyrradag og við tróðum í okkur hangiketi og meððí og hlustuðum á Katrínu Önnu fara á kostum!

Við Hilmir fórum í jólatrjáaleiðangur í dag.  Við fórum í jólatrjáasölu Flugbjörgunarsveitarinnar eins og venjulega og féllum alveg fyrir aumingjalegu jólatré með mikinn karakter.  Tréð heitir Snærfríður og hún er núna í sparifötunum inni í stofu.

Njótiði nú síðustu daganna fyrir þessi jól og ekki ofkeyra ykkur í þrifum, bakstri og jólagjafakaupum!

Mér liggur ýmislegt á hjarta í dag.

Í fyrsta lagi er ég orðlaus.
Hvað er að koma fyrir þjóðina? Hvernig dettur nokkrum manni í hug að bölsótast út í lokanir á vegi í kjölfar umferðarslyss?  Ég á bágt með að trúa því að fólk geri svona lagað og ég vona að hlutaðeigandi skammist sín.  Ofan í tær.

Í öðru lagi er ég glöð.
Ég er glöð að sjá hvað Latabæ gengur vel og hvað litla barnið hans Magga (sem var á fóstur- og nýburaskeiðinu þegar ég var að vinna hjá honum) vex og dafnar vel.  Latibær er að verða vinsæll í Svíþjóð og ég verð alltaf jafnglöð í hjartanu þegar ég sé diskana í búðinni

Í þriðja lagi er ég tónlistarfíkill.
Ég mæli með nýútkomnum diski, sem heitir Stories og er fyrsti diskurinn hans Sigga Pálma.
Ótrúlega falleg, melódísk plata, sem ég veit að margir af lesendum
síðunnar myndu fíla í botn.
Kíkiði endilega á síðuna hans, hlustiði á lögin þar og skellið ykkur svo út í búð og kaupið eintak!

Í fjórða lagi er ég sorgmædd.
Ég er eins og áður hefur komið fram í verknámi í heimahjúkrun.  Þetta er andlega erfiðasta verkefnið hingað til í náminu og ég er að reyna að melta allt sem ég sé.  Mér finnst ömurlegt að sjá við hversu bágbornar aðstæður margir aldraðir og sjúklingar búa og mér verður illt í sálinni að vita til þess hversu erfitt lífið er á sumum heimilum í desember.
Vissulega er margt af fólkinu búið að mála sig út í horn og skapa sér þessar aðstæður sjálft, en það á enginn skilið að vera aleinn í heiminum, vina- og vandamannalaus og svangur og kaldur í þokkabót.

Í fimmta lagi er ég hress.
Hvað segið þið í jólastressinu??

Er ekki við hæfi að skrifa eins og eina færslu á vaktinni og standa undir nafni á þessu bloggi??!

Ég er á fyrstu kvöldvaktinni á Barnaspítalanum síðan í september.  Það er bara slatti að gera og ég er aaaalveg að komast inn í þetta allt saman aftur   Ég er búin að hlakka til að mæta hingað aftur síðan ég fór út í haust, enda frábært starfsfólk og góður andi.  Eins gaman og þetta er hlakka ég lítið til að vakna í fyrramálið, enda rosalega erfitt að ná sér niður og sofna einn, tveir og sautján eftir svona húllumhæ.

Helgin er annars búin að vera alveg ágæt.  Skellti mér í geðveikina í Kringlunni og seldi fólki búsáhöld og gjafavöru í gærdag og slappaði svo af í góðum félagsskap í gærkvöldi. 

Á morgun tekur við vika númer 2 í heimahjúkruninni, þar sem ég fæ að sjá alla flóruna á hverjum degi og vel það.  Merkilegt hvernig sama starfið getur haft svona gjörólíkar hliðar og áherslur.  Frábært framtíðarstarf, fjölbreytt og skemmtilegt og býður upp á eitthvað nýtt á hverjum degi.  Annars yrði ég fljótt geðveik, enda ekki þekkt fyrir að hanga lengi í sama farinu

Í dag makaði ég framan í mig Collagenist frá Helena Rubinstein í fyrsta skipti.
Með það fyrir augum að drepa í fæðingu fyrstu hrukkuna.
Ég er að verða gömul.

Afsakið bloggletina undanfarið.  Er komin heim á klakann í kuldann og er alsæl með það

Átti yndislegan tíma í Gautaborg og Stokkhólmi með mömmu og pabba, verslaði eins og ég fengi borgað fyrir það og kláraði megnið af jólagjöfunum.  Húrra fyrir því.  Nú ætla ég bara að njóta aðventunnar, borða piparkökur, drekka glögg og knúsa fólkið mitt.

Og reyndar læra heilan helling og vinna svolítið, en það er bara gaman.  Sit í þessum skrifuðu orðum í Miðstöð heimahjúkrunar uppi í Mjódd.  Líst vel á þetta allt saman og ætla að skella mér í vitjanir eftir eins og nokkrar mínútur.  Alltaf gaman að sjá nýjar hliðar á framtíðarstarfinu og ég held að þessi sé fjölbreytt og skemmtileg. 

Ég er sem sagt alive and kicking og að komast í rútínuna hérna heima.  Fór m.a.s. í ræktina í gær og tók á því!  Er með gamla símann minn eins og venjulega ef þið viljið ná í mig.

Ætla að þjóta út og lækna fólkið! 

Loksins er þetta allt að bresta á!
Ég er búin að standa á haus í dag að klára að pakka, þrífa og læra og nú er ég loksins búin að loka ferðatöskunni og skúra síðasta hornið
Ég er stolt af því að hafa pakkað svo vel að ég gat lokað ferðatöskunni án þess að hoppa á henni og ég er ekkert hrædd um að rennilásinn gefi sig. Var að spá í að troða meiru en ég ákvað að njóta þess einu sinni að ferðast með passlegan farangur eins og venjulegt fólk!
Svo gæti nú verið að maður bætti aðeins við í Gautaborg, það væri afspyrnuþægilegt að klára jólagjafakaupin bara á einu bretti!

Ég er sem sagt stungin af til Göreborg á morgun að knúsa mömmu og pabba.
Og versla jólagjafirnar.  Og fara á jólamarkaðinn í Liseberg.  Og drekka heitt kakó á kaffihúsi.  Og svo er pabbi búinn að lofa mér góðri steik.

Eftir viku er það svo bara Reykjavík City – hlakka heilan helling til að sjá ykkur öll!

Eftir því sem ég eldist geri ég mér betur og betur grein fyrir því hvað ég hef verið heppin í lífinu.
Ég hef stundum sagt það í hálfgerðu gríni að ég skammist mín fyrir það hvað ég hef haft það gott.
Af hverju er mikið á suma lagt þegar aðrir fá að fljóta í gegnum lífið á janfauðveldan hátt og ég hef gert hingað til?

Ég á ótrúlega gott bakland.
Það er það mikilvægasta af öllu.  Þegar eitthvað bjátar á er svo miklu auðveldara að takast á við það með fólkið sitt sér við hlið.

Pabbi minn á afmæli í dag.
Hann er ótrúlega gott eintak af foreldri.
Alltaf til staðar og kletturinn minn.
Takk elsku pabbi og elsku mútta fyrir að vera til.
Ég hefði ekki getað valið betra sett.
Litli bróðir er ekki sem verstur heldur – ég er fegin að hann valdi sér sama par og ég
Til hamingju með daginn gamli minn.

Úff.
Ég var að horfa á sænska ædolið.
Ég hef oftast gaman að raunveruleikasjónvarpsefni, sérstaklega Idol og So you think you can dance.
Ég held hins vegar að það sé kominn tími á að gefa þessu nokkurra ára pásu, a.m.k. hérna í Svíþjóð.
Í þættinum í kvöld voru fjórir keppendur eftir og sungu allir tvö lög.
“Ástin” var þema og allir væmnir og krúttlegir.

Tveir keppendanna hafa verið rammfalskir í gegnum alla keppnina.
Agalega sæt stelpa annars vegar, sem heitir Felicia.  Hún er ekta sænsk skvísa, ljóshærð og með colgatebros, alltaf góð og glöð.  Hún græðir örugglega fullt af atkvæðum með því að vera svona sæt.  Og sænsk.
Hinn falski söngfuglinn er unglingsstrákur, sem heitir Johan.  Hann er ekkert sérstaklega mikið fyrir augað en ofsalega … sænskur að innan, góður strákur.  Ég veit ekki alveg hvaðan atkvæðin hans koma, en hann fær þau mörg, því hann tollir inni viku eftir viku, þrátt fyrir að 70% af öllum tónum séu pínlega ljótir.

Þá komum við að efni þessa bloggs.
Hver er eiginlega ástæðan fyrir öllu þessu fólki, í öllum þessum hæfileikakeppnum, sem hefur tröllatrú á eigin (misskilda) ágæti, hvort sem um ræðir dans eða söng eða eitthvað allt annað?
Er þetta uppeldið?
Er alið á því alla daga heima fyrir að viðkomandi sé langbestur og
langflottastur í hverju því sem hann tekur sér fyrir hendur?
Jafnvel þótt hann sé falskur og taktlaus?
Ég held að það vanti oft á tíðum raunsæi í foreldra.  Hverjum þykir sinn fugl fagur og allt það.
Gerir það nokkrum gott að vera hampað á fölskum forsendum?

Væri ekki betra að ala á heilbrigðri skynsemi og beina börnunum á aðrar brautir?  Allir hafa einhverja hæfileika og það hlýtur að vera betri leið að rækta þá en reyna að halda fast í drauminn um aðra, án þess að hafa nokkurn tíma árangur sem erfiði.
Kannski er ég bara að bulla.
Ég held þó að rétt blanda af uppbyggjandi gagnrýni og réttmætu hrósi hljóti að vera besta veganestið út í lífið.

Annað er varla fréttnæmt héðan út Skövdebæ.
Búin að vera ferlega lasin og slöpp svo til alla vikuna, fyrir utan þær stundir sem herra Ibufen og fröken Panodil hafa gert mér lífið bærilegra.
Er þó að skríða saman og bara sæmilega hress í dag.
Líkamlega hress en andlega svolítið úldin.
Fjárfesti þess vegna í bók í dag og ætla að sökkva mér í sjóðheitar
ástarsenur og happy endings.

Það er dásamlegur jólasnjór úti.  Ég sat heillengi í gluggakistunni áðan og horfði út. Drakk kanilte og borðaði piparkökur.  Innvafin í flís og ull og jafnvel einhvern lopa líka!
Svo horfði ég á Love actually og komst í ennþá meira jólaskap.
Fer ekki alveg að verða í lagi að bjóða jólaskapið velkomið??
Ég er búin að fjárfesta í nýrri jólaplötu, sem ég mæli hiklaust með.
Diskurinn heitir Wintersong með Sarah McLachlan.
Frábær söngkona og flott lagaval.
Fæ gæsahúð frá hvirfli til ilja þegar ég hlusta á hana syngja River, gamla Joni Mitchell lagið.
Á morgun ætla ég að skreppa til læknis og fá lyf við eyrnabólgunni, sem er búin að plaga mig undanfarnar vikur. Ég er að verða ískyggilega heyrnarlaus vinstra megin, og þá er sennilega kominn tími á stórskotaárás á þessar bakteríur.
Vonandi að hálsbólgukvikindin séu næm fyrir sama lyfi og ég losni við
alla flóruna á einu bretti!

Ég er að verða lélegri og lélegri í íslenskunni.  Vona að ég hafi giskað rétt og að kvikindi séu með einföldu.  Úff.

Það hlaut að koma að því að ég næði mér í haustpest.
Hef bankað í tré og þakkað mínum sæla fyrir það undanfarnar vikur að hafa sloppið við kvefdrulluna og hálsbólguógeðið, sem hefur herjað á sambýlinga og aðra vini og kunningja.
Fann það þegar ég var að leggjast í bólið í gærkvöldi að hálsinn var aumur og allt að stíflast.
Vaknaði svo stútfull af viðbjóði og með tvær golfkúlur í stað hálskirtla og er búin að drekka nokkra bolla af mýkjandi tesulli í morgun.
Oj bara.  Vonandi verður þetta stutt heimsókn hjá fröken Pest.